Magazine over geestelijke gezondheid. Editie 1, maart 2015 | GGZ Oost Brabant - page 13

L
i
nk
13
het is om keihard te knokken’
De balans die zij hervond na het overwinnen van haar
eetstoornis gunt ze ook anderen. “Als je de knop om kunt
zetten, kom je sterker terug.” In het Leontienhuis dat –
hoe kan het toepasselijker – op 5 juli, de dag dat de Tour
de France Zevenhuizen aandoet officieel haar deuren
opent, wil zij nog meer meiden helpen. “Veel gezinnen
worden door deze vreselijke ziekte getroffen. Dat zou
niemand hoeven meemaken.”
Waar komt het idee voor het Leontienhuis vandaan?
“Ik wilde een plek creëren waar mensen met een eetstoornis zich niet
bekeken voelen: een droomlocatie. Iemand die hier komt moet het
gevoel hebben: dit is gaaf, hier wil ik werken aan een nieuw begin.”
Wat doen jullie in dit huis?
“Het Leontienhuis is een laagdrempelige plek waar we jongeren
motiveren om te werken aan herstel van hun eetstoornis of ze onder-
steunen als ze op een wachtlijst staan om een behandeling te starten.
Ook staan we meiden bij na afloop van de behandeling. We doen dit
via e-mail en in groepen. Het Leontienhuis werkt met mentoren - dit
zijn ervaringsdeskundige vrijwilligers - die begeleiding geven. Je moet
je voorstellen dat iemand die net is hersteld van anorexia moeite heeft
met gewone dingen zoals weer naar school gaan, afspreken met
vriendinnen of boodschappen doen. Meiden kunnen hier met hun
mentor over praten en samen dingen ondernemen die ze spannend
vinden om alleen te doen. De mentor helpt iemand weer stevig in de
schoenen te staan, de balans te hervinden en een netwerk op te
bouwen zodat de kans op een terugval kleiner wordt.”
Had je daar zelf ook behoefte aan toen je leed aan anorexia?
“Jazeker. Ik vond die steun bij de familie van mijn man Michael.
Hele fijne mensen, met hen heb ik het verschrikkelijk goed getroffen.
We hebben samen gewerkt aan mijn genezingsproces. Michael
heeft me laten inzien dat ik als mens veel belangrijker ben dan mijn
sportprestaties. Toen ik mijn ziekte had overwonnen, wilde ik weer
gaan fietsen, maar hij drukte me op het hart dat dat nooit meer ten
koste mocht gaan van mijn gezondheid.”
Was er binnen de wielerwereld niemand die merkte dat het niet goed
met je ging?
“Een eetstoornis kun je lang verborgen houden en hierdoor kan het
onopgemerkt blijven. Maar als een coach ziet dat zijn pupil fysiek en
mentaal ten onder gaat aan het presteren, moet je ingrijpen. Dat is
lastig, want een coach wil dat je topprestaties levert en dat deed ik.”
Je at bijna niks en leverde toch topprestaties. Hoe hield je dat vol?
“Ik heb een ijzersterk lichaam en beschik over een enorme mentale
kracht. Die kracht is ook mijn redding geweest bij het overwinnen van
de ziekte. Mensen met anorexia zijn gedreven mensen. Je moet over
discipline beschikken om zo weinig te eten. Als je in staat ben om de
knop kom te zetten kom je er sterker uit. Maar misschien heb ik wel
makkelijk praten. Ik heb de liefste schoonfamilie. Zij hebben me zo
goed geholpen.”
‘Een eetstoornis kun
je lang verborgen houden,
hierdoor kan het
onopgemerkt blijven’
1...,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12 14,15,16,17,18,19,20,21,22,23,...40
Powered by FlippingBook