Menu

banner nieuws

Toen Jan Petersen bijna twintig jaar geleden de bouw verliet en als zij-instromer in de psychiatrie begon, moest hij qua communicatiestijl wel even schakelen.

De escalatie ondersteuning“Ik kan nog steeds vrij hoekig overkomen, in de bouw zijn ze veel directer dan in de zorg”, grinnikt hij. Toch komt de duidelijkheid die zo kenmerkend is voor de bouw, hem in zijn werk als de-escalatieondersteuner ook van pas: “Duidelijkheid geeft rust, zelfs als je mensen niet kunt geven wat ze willen.”

Zo’n vijf jaar geleden legde Jans teamleider hem een interessante vraag voor: wilde hij als de-escalatieondersteuner onderzoeken hoe de HIC-expertise naar andere afdelingen op Huize Padua kon worden gebracht? “Een opname blijft een ingrijpende gebeurtenis”, verklaart Jan. “Als we cliënten beter kunnen helpen op hun eigen afdeling, is een opname op de HIC misschien niet nodig. Dit versnelt het herstel.”

Gewenste bemoeial

Na wat jaren pionieren kreeg Jan helder waar zijn meerwaarde ligt: in het trainen en coachen van collega’s. “Ze mogen mij in een noodsituatie altijd bellen, maar de realiteit is dat ik niet 24/7 beschikbaar ben. Mijn collega’s hebben meer aan mij als sparring-partner bij moeilijke casussen, zodat we samen een crisis kunnen voorkomen. Ik kan bijvoorbeeld meekijken op de werkvloer, meedenken over het behandelplan, of aanschuiven bij een mdo. Ik zie mezelf als een gewenste bemoeial.”

Uitrazen

Waar we vroeger vaak het zekere voor het onzekere namen en cliënten sneller fysiek beperkten bij agressief gedrag, is de insteek van de trainingen De-escalerend werken die Jan tegenwoordig samen met collega’s geeft, heel anders. “We leren medewerkers dat ze zichzelf en medebewoners bij een escalatie eerst in veiligheid moeten brengen: uit de situatie stappen dus, in plaats proberen de situatie te beheersen. Laat cliënten maar even uitrazen en afkoelen op een manier die bij ze past; de een wil een tijdje alleen zijn, de ander juist niet. Daarna kunnen ze gewoon weer deelnemen aan het dagprogramma. Zo snel mogelijk normaliseren dus.”

Als agressie aanhoudt, dan is er maar één weg: bel 112. Jan is trots op de heldere werkafspraken met de politie. “Alléén zij mogen fysiek ingrijpen om een cliënt onder controle te krijgen, wij mogen dat slechts doen ter bescherming van onszelf of anderen. Zo werkt het in het echte leven, dus ook op Huize Padua – voor cliënten is dat eveneens duidelijk. De politie snapt dat de nood echt aan de man is als wij bellen, ze springen dan meteen in de auto. Ik schat dat ze de afgelopen vijf jaar zeker dertig keer zijn uitgerukt. Die duidelijke afspraken geven rust.”

Beter opvangen

Hoewel het omgaan met agressie waarschijnlijk onderdeel zal blijven van het werken in de psychiatrie, betekent dat volgens Jan niet dat we het maar moeten accepteren. “We zeggen te makkelijk: het hoort erbij. Ik ken zeker tien ex-collega’s die zijn gestopt vanwege de agressie en de gebrekkige opvang na een incident, dat vind ik heel erg. We moeten dat proces veel duidelijker organiseren, hierin lopen wij erg achter op de politie. Nu hangt het te vaak af van het persoonlijke inzicht van de teamleider – gelukkig zit dat meestal wel goed. Maar het bedrijfsopvangteam (BOT) zou in mijn ogen veel proactiever moeten zijn. Het is een frustratie die de bouwvakker in mij naar boven haalt: ik benoem dit, omdat ik niet wil dat mensen stuklopen. Ons prachtige vak mag niet worden overschaduwd door agressie.”

Bron: regiegroep Veiligheid

© 2014 GGZ Oost Brabant | PrivacyDisclaimer   ISO9001 ISO9001 NEN

Ga naar boven

Achtergrond-blauw